Τα σεντόνια
Κοιτώ τους δείχτες που κουνιούνται ακόμη κι ακούω τον χρόνο όλο να σφυρίζει αέρας να χαϊδεύει απαλά την κόμη ήλιος πάνω στα μάτια να φωτίζει Κλαίω κι είν' τα δάκρυα πολλά μικρή μου γελάς και τρέμω μη με καταλάβεις μη με αφήσεις τη στερνή στιγμή μου για αυτό που έψαχνες και τρέχεις να προλάβεις Δεν αξίζει ότι ζω..Είσαι απλά ένα ξωτικό.. Πίσω από την ομορφιά, βασιλεύει η καρδιά κάτω από τον Έρωτα, είναι πάντα παιδιά που όλο κλαίνε και λένε φύγε ανάξιε ξένε Προσκυνώ ταπεινά σε ακουμπώ με συμπόνια όπου όμως και να'σαι δεν ξεχνώ τα σεντόνια Μου θυμίζουν εσένα και τα δάκρυα μυρίζω που θολώναν την πένα ζωγραφιά σ'αντικρύζω Τα'χω όλα χαμένα Πίσω πια δε γυρίζω Καταφεύγω στο ψέμα Μόνος πάντα νομίζω πως πεθαίνω για σένα.