Μόνος παλεύω τώρα εδώ σε ανύπαρκτους πια τόπους μακριά από τον έρωτα που έχω πια ξεχάσει νομίζω πως θα τρελαθώ μα όλο πιο πολύ σοφαίνω και αυτά που τώρα θέλω για πάντα έχω χάσει Κατάρες δεν μου έτυχαν και ευτυχία είχα όλα που μου χαρίστηκαν δεν ήρθανε με πόνο μα το ένα που στερήθηκα με σκότωσε για πάντα δεν ήξερα πως κάνει η ζωή τον δολοφόνο Το τέλος δεν υπάρχει πια αφού είναι εδώ το τώρα και η αιώνια μοναξιά δεν έχει άλλη ώρα με θλίβει με παρακαλά να μην εγκαταλείψω τον κόσμο για ένα όνειρο και εκείνη έτσι πνίξω την συντροφιά μου χαίρεται σαν μόνος στο κρεβάτι κοιμάμαι δίχως να μιλώ ξεχνάω πως να κλαίω μου κλείνει πάντα πονηρά το γαλανό της μάτι και εγώ μέσα στις ηδονές συνέχεια παραπαίω έχω αφήσει τον Θεό μονάχο του κι Εκέινον όσο κι αν ματαια προσπαθώ ακόμα την θυμάμαι στο φως του ήλιου να γελά και έτσι περνάει ο χρόνος μα ανοίγοντας τα μάτια μου την χάνω και φοβάμαι τι να τον κάνω τον Θεό μακριά της Τον ρωτάω κλειστά για εκείνη μ...
Αναρτήσεις
Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2010