Μόνος παλεύω τώρα εδώ σε ανύπαρκτους πια τόπους
μακριά από τον έρωτα που έχω πια ξεχάσει
νομίζω πως θα τρελαθώ μα όλο πιο πολύ σοφαίνω
και αυτά που τώρα θέλω για πάντα έχω χάσει
Κατάρες δεν μου έτυχαν και ευτυχία είχα
όλα που μου χαρίστηκαν δεν ήρθανε με πόνο
μα το ένα που στερήθηκα με σκότωσε για πάντα
δεν ήξερα πως κάνει η ζωή τον δολοφόνο
Το τέλος δεν υπάρχει πια αφού είναι εδώ το τώρα
και η αιώνια μοναξιά δεν έχει άλλη ώρα
με θλίβει με παρακαλά να μην εγκαταλείψω
τον κόσμο για ένα όνειρο και εκείνη έτσι πνίξω
την συντροφιά μου χαίρεται σαν μόνος στο κρεβάτι
κοιμάμαι δίχως να μιλώ ξεχνάω πως να κλαίω
μου κλείνει πάντα πονηρά το γαλανό της μάτι
και εγώ μέσα στις ηδονές συνέχεια παραπαίω
έχω αφήσει τον Θεό μονάχο του κι Εκέινον
όσο κι αν ματαια προσπαθώ ακόμα την θυμάμαι
στο φως του ήλιου να γελά και έτσι περνάει ο χρόνος
μα ανοίγοντας τα μάτια μου την χάνω και φοβάμαι
τι να τον κάνω τον Θεό μακριά της Τον ρωτάω
κλειστά για εκείνη μόνο τα μάτια μου κρατάω
ποια είναι που Σε έχει δει και με μαγεύει τόσο
και δίχως την ανάγκη Σου νομίζω θα γλιτώσω;
Γιατί δεν Σε ρωτάω πια μονάχα Σου ζητώ
εκείνη ασε να με δει και να με καταλάβει
πριν πάψει να 'ναι η ζωή στο σώμα μου μεγάλη
και έρθει η σοφία την σκέψη να προλάβει
ασε με λίγο ακόμα μικρός χαζός να είμαι
να κλαίω να ελπίζω να τρέχω να αφορίζω
να λέω δεν πιστεύω και ύστερα να στερεύω
στον παιδικό μου έρωτα το φως να αναγνωρίζω.
Σε ένα τραγούδι να μιλώ καθρέφτες να μισώ
εκείνη πάντα να αγαπώ
χορό να μην χορεύω
εκείνη περιμένω
από το χέρι να μ'αρπάξει
και τότε να Σε βρίσω
χορεύοντας ν'αρπάξω
αυτό που όλη η Ζωή
υπάρχει για να φέρει
τον Έρωτα.
ΆΣΕ ΜΕ.
Σχόλια