Μια Ζωή Ψάχνωντας

Και τι δεν έκαναν οι άνθρωποι για να το βρουν αυτό το διαμάντι..Και πού δεν έψαξαν...Και τι μέσο δεν χρησιμοποίησαν...Σε πόσους άλλους δρόμους οδηγήθηκαν μέσα απ'αυτή τους την αναζήτηση... Στο τέλος όμως τι είναι αυτό που μένει και έχει σημασία; Το αν βρέθηκε αυτό το διαμάντι ή το κατά πόσο βελτιώθηκε,κατά πόσο αναρριχήθηκε ο άνθρωπος μέσα απ'αυτή του την ενασχόληση,μέσα απ'αυτή του την έρευνα,μέσα απ'αυτό το μονοπάτι ης Αλήθειας; Γιατί,ίσως, αυτό το ψάξιμο,αυτή η προαιώνια ανησυχία που ο καθένας μας κρύβει μέσα του για αυτό το Ανώτερο,το Μεγαλύτερο,το Αιώνιο,ίσως αυτή καθεαυτή να είναι η Αλήθεια.Και αυτή η Αλήθεια βρισκόταν,βρισκεται και θα βρίσκεται πάντα Μεσα μας. Ας γίνει αυτή η δικτυακή διεύθυνση όχι τράπεζα καταθέσεης σκέψεων του ξεκινητή της αλλά ευκαιρία ατομικής διερώτησης που εύχομαι ολόψυχα να βελτιωθεί και ανορθούμενη να γίνει δημιουργική προσωπική ζώσα σχέση του ανθρώπου με την Αλήθεια μέσα του.

Σχόλια

Ο χρήστης δεν υπαρχει κατι για το οποιο τιθεται θεμα είπε…
δεν υπαρχει προοδος..

θα υπηρχε αν θα μπορουσαμε να αλλαξουμε την τραγικοτητα της φυσης του ανθρωπου..

πραγμα ανεφικτο
2 Δεκεμβρίου 2007 στις 9:13 π.μ.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Φίλε μου so young καταρχάς σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου εκανες με το να αφήσεις το σχόλιό σου.! Να είσαι καλά! Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η απελπισία σου.Γιατί;Γιατί να περιχαρακωθούμε στην -όντως- αμετάλλαχτη τραγικότητα της φύσης μας και να την αφήσουμε να μας σέρνει στα βάραθρα συνέχεια;Δεν χρειάζεται να την αλλάξουμε!Όσο την σκεφτόμαστε θα είμαστε παντοτινά έρμαιά της! Αρκεί να την ξεχάσουμε!αυτή είναι η αρχή.Αυτή είναι η αρχή κάθε ανθρώπου που ξέρει να πολεμάει απέναντι στον εχθρό του. Πρέπει Πρώτα απ'όλα να μπορεί να τον βάλει στην άκρη, να τον κάνει να χαθεί στο περιθώριο και να μην του γίνει έμμονη ιδέα. Άσε την ανθρώπινη φύση στην μοίρα της ,αγνόησέ την όπου μπορείς και θα ανακαλύψεις οτι δεν την έχεις εσύ ανάγκη,παρά μόνον εκείνη εσένα...Ξεπερνάω δεν σημαίνει αλλάζω: Σημαίνει αγνοώ. Τι λες είσαι να ξεπεράσουμε τον άνθρωπο; Καλές γιορτές σου εύχομαι αν δεν σε ξαναακούσω και καλή τύχη στον αγώνα σου.Ας είναι το ίδιο όμορφος όπως πάντα.
3 Δεκεμβρίου 2007 στις 9:34 π.μ.
Ο χρήστης δεν υπαρχει κατι για το οποιο τιθεται θεμα είπε…
ευχαριστω για το καλεσμα.

δεν θα μπορουσα να συμφωνησω απολυτως.
η ταση αυτη φυγης ειναι κατι ωραιο.
κατι που αξιει να το επιδιωκουμε και να το πραγματοποιουμε ποικιλοτροπως.
ωστοσο αυτο μα και βεβαια γινεται καθημερινη.
η ταση προς φυγη ειναι κομματι της τραγικοτητας της φυσης μας...


δεν ειναι καλο ουτε κακο να εχεις συνειδηση των πραγματων.
απλα ειναι κατι που συμβαινει.

και συνηθως ειναι θλιβερο,οταν η πρατηρηση της πραγματικοτητας φτασει στα τερματικα σταδια της,δηλαδη στον μηδενισμο κατα την γνωμη μου.
(διοτι η μονη ολοκληρωση ειναι η γνωση της μη-υπαρξης της)

θα ηθελα να τονισω οτι ο ανθρωπος συνηθως αποφευγει την σταση αυτη,
ειναι μονιμος ξεχασμενος,καλυτερα θα ελεγα, υπηκοος στην ανεμελια που του επιβαλλεται...

δεν ειναι κακο,ουτε καλο.
απλα εγω το βρισκω ταπεινο.

ας ειμαστε οπως ειμαστε.
απλα με μια πιο ανθρωπινη αισθητικη για τα πραγματα,με πιο εντονα συναισθηματα για το καθετι,με λιγοτερη ηληθιοτητα και κακογουστια.


συγνωμη αλλα την ευθυνη για την απελπισια μου,δεν θα την αναλαβω εγω,
πιστευω δεν ειναι θεμα δικο μου,
μαλλον αυτος ο βοθρος εκει εξω θα φταιει.

καλες γιορτες
3 Δεκεμβρίου 2007 στις 7:07 μ.μ.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα σεντόνια

Κοιτώ τους δείχτες που κουνιούνται ακόμη κι ακούω τον χρόνο όλο να σφυρίζει αέρας να χαϊδεύει απαλά την κόμη ήλιος πάνω στα μάτια να φωτίζει Κλαίω κι είν' τα δάκρυα πολλά μικρή μου γελάς και τρέμω μη με καταλάβεις μη με αφήσεις τη στερνή στιγμή μου για αυτό που έψαχνες και τρέχεις να προλάβεις Δεν αξίζει ότι ζω..Είσαι απλά ένα ξωτικό.. Πίσω από την ομορφιά, βασιλεύει η καρδιά κάτω από τον Έρωτα, είναι πάντα παιδιά που όλο κλαίνε και λένε φύγε ανάξιε ξένε Προσκυνώ ταπεινά σε ακουμπώ με συμπόνια  όπου όμως και να'σαι δεν ξεχνώ τα σεντόνια Μου θυμίζουν εσένα και τα δάκρυα μυρίζω  που θολώναν την πένα ζωγραφιά σ'αντικρύζω Τα'χω όλα χαμένα Πίσω πια δε γυρίζω Καταφεύγω στο ψέμα Μόνος πάντα νομίζω πως πεθαίνω για σένα.
Διαβάστε περισσότερα
Μόνος παλεύω τώρα εδώ σε ανύπαρκτους πια τόπους μακριά από τον έρωτα που έχω πια ξεχάσει νομίζω πως θα τρελαθώ μα όλο πιο πολύ σοφαίνω και αυτά που τώρα θέλω για πάντα έχω χάσει Κατάρες δεν μου έτυχαν και ευτυχία είχα όλα που μου χαρίστηκαν δεν ήρθανε με πόνο μα το ένα που στερήθηκα με σκότωσε για πάντα δεν ήξερα πως κάνει η ζωή τον δολοφόνο Το τέλος δεν υπάρχει πια αφού είναι εδώ το τώρα και η αιώνια μοναξιά δεν έχει άλλη ώρα με θλίβει με παρακαλά να μην εγκαταλείψω τον κόσμο για ένα όνειρο και εκείνη έτσι πνίξω την συντροφιά μου χαίρεται σαν μόνος στο κρεβάτι κοιμάμαι δίχως να μιλώ ξεχνάω πως να κλαίω μου κλείνει πάντα πονηρά το γαλανό της μάτι και εγώ μέσα στις ηδονές συνέχεια παραπαίω έχω αφήσει τον Θεό μονάχο του κι Εκέινον όσο κι αν ματαια προσπαθώ ακόμα την θυμάμαι στο φως του ήλιου να γελά και έτσι περνάει ο χρόνος μα ανοίγοντας τα μάτια μου την χάνω και φοβάμαι τι να τον κάνω τον Θεό μακριά της Τον ρωτάω κλειστά για εκείνη μ...
Διαβάστε περισσότερα