The diamond called truth

Μόνος παλεύω τώρα εδώ σε ανύπαρκτους πια τόπους μακριά από τον έρωτα που έχω πια ξεχάσει νομίζω πως θα τρελαθώ μα όλο πιο πολύ σοφαίνω και αυτά που τώρα θέλω για πάντα έχω χάσει Κατάρες δεν μου έτυχαν και ευτυχία είχα όλα που μου χαρίστηκαν δεν ήρθανε με πόνο μα το ένα που στερήθηκα με σκότωσε για πάντα δεν ήξερα πως κάνει η ζωή τον δολοφόνο Το τέλος δεν υπάρχει πια αφού είναι εδώ το τώρα και η αιώνια μοναξιά δεν έχει άλλη ώρα με θλίβει με παρακαλά να μην εγκαταλείψω τον κόσμο για ένα όνειρο και εκείνη έτσι πνίξω την συντροφιά μου χαίρεται σαν μόνος στο κρεβάτι κοιμάμαι δίχως να μιλώ ξεχνάω πως να κλαίω μου κλείνει πάντα πονηρά το γαλανό της μάτι και εγώ μέσα στις ηδονές συνέχεια παραπαίω έχω αφήσει τον Θεό μονάχο του κι Εκέινον όσο κι αν ματαια προσπαθώ ακόμα την θυμάμαι στο φως του ήλιου να γελά και έτσι περνάει ο χρόνος μα ανοίγοντας τα μάτια μου την χάνω και φοβάμαι τι να τον κάνω τον Θεό μακριά της Τον ρωτάω κλειστά για εκείνη μ...

        Ο άνθρωπος μόνο Κι αν έτρεξα να κρυφτώ από τον εαυτό μου του κάκου έψαχνα αλλού  τον απολυτρωμό μου. Πίστεψα σε ιδέες, σε ανθρώπους και Θεούς μα όλα με παράτησαν  σε άδειους ουρανούς. Μόνο μου. Έτσι μου μίλησε λοιπόν η μοίρα η φτωχή μου πως είναι ώρα και εγώ  να δώσω την ψυχή μου. Φοβήθηκα τότε πολύ και όμως ήξερα γιατί ήταν γιατί δεν είχα που  ν'αφήσω την πνοή μου. Σε ποια χέρια θα πάω; Ρωτούσα κι όλο γύρω μου για απάντηση κοιτούσα. Ήμουν στο μαύρο το κενό  των αναμνήσεων. Ίσως των παραισθήσεων. Το τέλος που έβλεπα κοντά να το εξευμενίσω δεν το κρύβω:προσπάθησα. Προδοσία δεν ήταν. Αγνή απελπισία ήταν. Μα την στιγμή την τελευταία  μια σκέψη έκανα τρελή. Αν η ζωή ήταν ωραία  θα την φυλούσαν σε κελί. Να μην την κλέψουν  οι Ελεύθεροι. Μέσα σε μια στερνή κραυγή απόθεσα σώμα ψυχή κι είχα στα χέρια μου σφιχτά τα σίδερα απ'το κλουβί  πο...

Η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης είναι ο Θάνατος. Το νόημά της είναι ο Θάνατος. Η αδιαπραγμάτευτη αλήθεια της είναι ο Θάνατος. Και ο πιο πολύτιμος καρπός της είναι ο Θάνατος. Και ο Θάνατος δεν μπορεί να νικηθεί.  Μπορεί μόνο να αρθεί. Αλλά η άρση του δεν τον ακυρώνει. Τον νοηματοδοτεί. Και ιδού το ύψιστο ενδεχόμενο τελειότητας. Η νοηματοδότηση του θανάτου.  Η οποία δεν περιχαρακώνεται σε κανένα μοτίβο,σε κανέναν κανόνα και σε τίποτα το επιστητό. Η νοηματοδότηση του Θανάτου είναι ο ορισμός του Αγώνα. Και ο Έρωτας είναι ο τρόπος διεξαγωγής του. 

Και τι δεν έκαναν οι άνθρωποι για να το βρουν αυτό το διαμάντι..Και πού δεν έψαξαν...Και τι μέσο δεν χρησιμοποίησαν...Σε πόσους άλλους δρόμους οδηγήθηκαν μέσα απ'αυτή τους την αναζήτηση... Στο τέλος όμως τι είναι αυτό που μένει και έχει σημασία; Το αν βρέθηκε αυτό το διαμάντι ή το κατά πόσο βελτιώθηκε,κατά πόσο αναρριχήθηκε ο άνθρωπος μέσα απ'αυτή του την ενασχόληση,μέσα απ'αυτή του την έρευνα,μέσα απ'αυτό το μονοπάτι ης Αλήθειας; Γιατί,ίσως, αυτό το ψάξιμο,αυτή η προαιώνια ανησυχία που ο καθένας μας κρύβει μέσα του για αυτό το Ανώτερο,το Μεγαλύτερο,το Αιώνιο,ίσως αυτή καθεαυτή να είναι η Αλήθεια.Και αυτή η Αλήθεια βρισκόταν,βρισκεται και θα βρίσκεται πάντα Μεσα μας. Ας γίνει αυτή η δικτυακή διεύθυνση όχι τράπεζα καταθέσεης σκέψεων του ξεκινητή της αλλά ευκαιρία ατομικής διερώτησης που εύχομαι ολόψυχα να βελτιωθεί και ανορθούμενη να γίνει δημιουργική προσωπική ζώσα σχέση του ανθρώπου με την Αλήθεια μέσα του.