Ο άνθρωπος μόνο
του κάκου έψαχνα αλλού
τον απολυτρωμό μου.
Πίστεψα σε ιδέες, σε ανθρώπους και Θεούς
μα όλα με παράτησαν
σε άδειους ουρανούς.
Μόνο μου.
Έτσι μου μίλησε λοιπόν η μοίρα η φτωχή μου
πως είναι ώρα και εγώ
να δώσω την ψυχή μου.
Φοβήθηκα τότε πολύ και όμως ήξερα γιατί
ήταν γιατί δεν είχα που
ν'αφήσω την πνοή μου.
Σε ποια χέρια θα πάω;
Ρωτούσα κι όλο γύρω μου
για απάντηση κοιτούσα.
Ήμουν στο μαύρο το κενό
των αναμνήσεων.
Ίσως των παραισθήσεων.
Το τέλος που έβλεπα κοντά να το εξευμενίσω
δεν το κρύβω:προσπάθησα.
Προδοσία δεν ήταν.
Αγνή απελπισία ήταν.
Μα την στιγμή την τελευταία
μια σκέψη έκανα τρελή.
Αν η ζωή ήταν ωραία
θα την φυλούσαν σε κελί.
Να μην την κλέψουν
οι Ελεύθεροι.
Μέσα σε μια στερνή κραυγή
απόθεσα σώμα ψυχή
κι είχα στα χέρια μου σφιχτά
τα σίδερα απ'το κλουβί
που μου κρατούσαν την Ζωη.
οι Άλλοι.
για αυτό πεθαίνω μόνος.
γιατι έζησα μόνος.
γιατί είμαι ελέυθερος.
γιατί προτιμώ να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου
παρά ψεύτικος με τους άλλους.
Αγαπώ τον άνθρωπο μόνο. Μόνο.
Σχόλια